W zamierzeniu ideowym nowe Centrum Przesiadkowe z parkingiem wielopoziomowym miało stać się nie tylko obiektem ważnym z punktu widzenia komunikacyjnego, ale również architektonicznego i urbanistycznego – czyli obiektem dopełniającym i tworzącym tkankę urbanistyczną miasta, kadrującym jego przestrzeń, stanowiącym lub współtworzącym elementy osi widokowych i kompozycyjnych. Rejon miasta, w którym wyznaczono miejsce pod obiekt, leży poza ścisłym, historycznym centrum, w przestrzeni, gdzie zabudowa staje się ekstensywna, jednak w otoczeniu sporych i indywidualnych w wyrazie architektonicznym obiektów tworzących same w sobie pierzeje i kwartały miasta – budynek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urząd Skarbowy, Komisariat Policji, kompleksy i budynki biurowe jak K1, Sąd, a także punktowe obiekty mieszkalne wielorodzinne. Analizując i kształtując program projektowanego obiektu wynikało, iż będzie on swoim gabarytem wpisywał się w otaczającą, wyjątkową zabudowę.

Analizy przedstawione we wcześniejszych częściach opracowania, ukształtowały wielkość obiektu, przez co jego architektura wynika w dużej mierze z tektoniki układów konstrukcyjnych i funkcjonalnych. Dopełnieniem jej jest materiał elewacji nawiązujący do ceglanej architektury obiektu stojącego tutaj wcześniej a także do historii miasta i jego architektury – unikalnych obiektów dworcowych, jak wnętrze przedstawionego poniżej dworca na Paruszowcu, oraz ceglanej architektury ważnych obiektów miejskich i osiedli robotniczych. Dlatego łuki, a właściwie indywidualne kielichy tworzące jedną strukturę przestrzeni peronów zostały obłożone szkliwionymi, białymi płytkami, jak ściany wspomnianego dworca, oraz ceglana elewacja stojąca w kontrze do dominującej szarości sąsiadujących obiektów.

Przełamaniem powściągliwej architektury obiektu jest zieleń, dla której przeznaczono nie tylko powierzchnię terenu, ale i płaszczyzny zadaszeń i dachów, które stają się ogólnodostępnymi bioróżnorodnymi ogrodami miejskimi utrzymującymi przyjazny klimat miejsca, retencjonującymi wodę, redukując niekorzystny efekt wyspy cieplnej.

Aby podkreślić indywidualny charakter kwartału nawierzchnie wokół obiektu wyłożono brukiem klinkierowym w kolorze elewacji, niejednokrotnie stosowanym już do utwardzania ciągów pieszych w Rybniku, na przykład w Strefie Juliusza. Klinkier to również posadzka głównej Promenady łączącej obiekt z Dworcem Kolejowym, czyli dwóch kluczowych pun-któw na mapie komunikacyjnej miasta – wskazanie przyjezdnym drogi dojścia między nimi to jedyne „To bardzo proste – proszę trzymać się ceglanej posadzki”.

Część kubaturowa centrum przesiadkowego została usytuowana przy ul. Reymonta, czyli w zbliżeniu do głównych ciągów pieszych oraz Placu Armii Krajowej, natomiast część parkingowa w jej tylnej strefie. Przed obiektem wytworzono plac wejściowy, którego materiały i tektonika wynikają z elewacji i jej podziałów – zastosowano klinkierową nawierzchnię, a pola funkcjonalne i kompozycyjne, jak zieleńce, wiaty przystankowe, parkingi rowerowe utrzymują podziały szachownicowe obiektu. Również projektowana zieleń konsekwentnie utrzymuje rytm elewacji. Zatoczka autobusowa przed obiektem stanowi element jej architektury – usytuowano ją w osi wejścia głównego do obiektu, przez co jest integralnym elementem całego założenia.

Część kubaturowa z dwukondygnacyjnym holem głównym wyprowadza pasażerów do hali dworcowej z peronami autobusowymi o ukośnym układzie ułatwiającym zatrzymanie autobusów przy peronie na pełnej ich długości ułatwiając przez to wsiadanie do pojazdu. Łukowa struktura strefy peronowej jest nie tylko elementem kształtującym architekturę oraz klimat obiektu, ale również elementem skrywającym systemy instalacyjne.

Dwie pierwsze kondygnacje służą obsłudze pasażerów – w parterze znajduje się wysoki hol główny, sanitariaty, miejsce dla opiekuna z dzieckiem oraz przestrzeń wynajmu dedykowaną pod punkt gastronomiczny. Biuro obsługi pasażera znajduje się na 1 piętrze. Dodatkową przestrzenią dla pasażera jest górna poczekalnia z wyjściem bezpośrednio do rekreacyjnych przestrzeni zielonych na dachu obiektu; otwartej z widokiem na miasto, oraz zamkniętej z ogrodem wertykalnym (przestrzenią boisk sportowych) wydzielonym stalową pergolą pod rośliny pnące. W tym poziomie wyznaczono również miejsce obsługi kierowcy zawierające szatnie, zaplecze sanitarne z natryskami i pomieszczeniem socjalnym zawierającym aneks kuchenny.

Od strony ulicy Reymonta wyznaczono taras zielony z warstwą wegetacyjną wspomaganą systemem nawadniającym pozwalającą na wzrost krzewów i niewielkich drzew. Drugie piętro przeznaczono na pomieszczenia biurowe Wydziału Obsługi Transportu Zbiorowego. W poziomie piwnicy wyznaczono pomieszczenia obsługo obiektu, techniczne i magazynowe. Kondygnację piwniczą wyznaczono w części obiektu – w miarę potrzeb może zostać powiększona na całej jego powierzchni.

Parking wielopoziomowy, oparty na półpoziomach, wyznaczono w południowej strefie terenu przeznaczonego pod inwestycję – weście główne z poziomu ulicy Jankowickiej, oznaczone jako +1, zlokalizowano z po lewej stronie pionu zawierającego otwartą klatkę schodową z windą. W strefie wejścia wyznaczono kilka rowerowych miejsc parkingowych. Komunikacja pionowa wyprowadzona została do kondygnacji zielonej strefy urządzonej na dachu obiektu. Od strony ul. Młyńskiej wyznaczono analogiczny pion stanowiący ewakuacyjną klatkę schodową. Z poziomu wjazdu samochodów na parking, oznaczonego jako +0, wyprowadzono wyjście w postaci schodów terenowych do poziomu ulicy Jankowickiej. Parking oparto na półpoziomach – dwa z nich zostały powiększone o przestrzeń na strefą peronów. Utworzenie dodatkowych dwóch powiększonych poziomów parkowania pozwoliło na bezpośrednie wejście do części kubaturowej z parkingu, gdzie za pomocą pionu komunikacji zawierającego klatkę schodową oraz windę dostajemy się do poziomu parteru z możliwością wejścia do holu głównego Centrum Przesiadkowego lub na zewnątrz obiektu.

Wjazd autobusów do Centrum Przesiadkowego odbywa się zawsze po zjeździe od strony ronda, natomiast wyjazd od ul. Młyńskiej na Reymonta wyłącznie w kierunku ronda – taki sposób organizacji ruchu pozwala na obsługę autobusów jadących z każdego kierunku wychodzącego z ronda. Wokół ronda wyznaczono dodatkowy jednokierunkowy pas rowerowy, stanowiący element ronda holenderskiego, pozwalającego na uporządkowane poruszanie się rowerzystów wokół ronda odseparowanych od ruchu samochodowego, jak i pieszego. Drogę rowerową poprowadzono również pod obiektem do dedykowanego rowerzystom parkingu znajdującego się w poziomie -1, zawierającego zamykane boksy rowerowe. Ponadto droga rowerowa pod obiektem łączy się z siecią planowanych dróg w tym rejonie wzdłuż ul. Za komendą i Jankowickiej. Plac przed obiektem, z dopuszczonym ruchem rowerowym, łączy się za pomocą ciągu pieszo-rowerowego z Bulwarami nad Nacyną.

Projekt Centrum Przesiadkowego w Rybniku został wykonany w ramach Analizy Urbanistycznej z Projektem Koncepcyjnym terenu Placu Armii Krajowej, której opis znajduje się tutaj >> a wizualizacje poniżej.